Kennismaken met… Ruben

Kennismaken met… Ruben

Ruben (28) is sinds mei verbonden als welzijnscoördinator aan De Brouwerij, maar studeert ook nog in Gent, nadat hij eerder al in Amsterdam geschiedenis en filosofie en later psychologie deed aan de UvA. De beperkte (behaviouristische) kaders daar bevielen hem niet, zodat hij zijn vleugels uitsloeg naar de universiteit van Gent. Bij de Zuiderburen zijn de academische hokjes wat minder strikt en wordt er bijvoorbeeld ook nog gepraat en nagedacht over psychoanalyse, in Nederland al lang niet meer gangbaar. ‘Psychoanalyse leent zich slecht voor het academische model, maar geeft juist alle ruimte aan dingen die niet opgelost kunnen worden.’

Psychoanalyse, voor wie er niet vertrouwd mee is, is geen makkelijke therapievorm. De mensen die Ruben interviewde over psychoanalyse, waren zo’n 25 jaar in behandeling, vijfmaal in de week! ‘Het is geen behandeling die we allemaal zouden kunnen volgen, daar hebben we gewoon niet genoeg mensen voor. Maar als therapeut kun je je er wel door laten inspireren.’ Psychologie gaat over de logica van de psyche, terwijl psychoanalyse juist uitgaat van het onderzoek, alles willen uitpluizen wat er in de geest omgaat. In Gent doet hij een nog een master.

Ruben wilde aanvankelijk journalist worden, net als zijn vader, maar volgde uiteindelijk toch zijn nieuwsgierigheid en belangstelling. Hij plant nog te promoveren. Deze zomer loopt hij stage in Frankrijk, en daarna in Zeeland, maar is dan wel weer terug bij de Brouwerij voor twee dagen in de week.

Voor Ruben is het werk bij de Brouwerij zijn eerste baan in de GGZ. We hebben het over menselijk lijden en welke betekenis dat heeft voor iemand. Zijn drijfveer is vooral nieuwsgierigheid, over hoe mensen in elkaar steken, hoe ze eigenlijk zijn. Hij wil mensen dan helpen hun antwoorden te vinden. Al past bescheidenheid daar, voegt hij meteen toe, voor elke hulpverlener. Veel in de zorg zou anders kunnen, merkt hij op. Bij de Brouwerij krijgt hij de kans veel mensen te ontmoeten en te spreken en die gesprekken kunnen ook helpen om antwoorden te vinden.

Wat vind je van de Brouwerij?

Het is een andersoortige zorg, dat wist ik. Het koken voor de ledendiners vind ik ongedwongen en gezellig. Je ziet dat de activiteiten door een deel van de leden gedaan wordt, dat zijn meestal dezelfde mensen. Je zou willen dat die activiteiten ook wat breder weerklank vinden, ook bij mensen buiten de Brouwerij, in de buurt, bijvoorbeeld. Ik ben vooral benieuwd naar de groep mensen die ik nooit zie, en wat willen die leden dan van de Brouwerij?

Omschrijf jezelf in drie woorden en leg uit waarom:

Nieuwsgierig, oprecht en vrolijk. Ik wil graag mensen en dingen begrijpen en dat kan alleen als je eerlijk bent. En vrolijk ben ik qua karakter, ik hou van uitgaan en sta ook licht in het leven.

Wat betekent (geestelijk) gezond voor je?

Mijn eerste gedachte is dat het niet bestaat…Misschien dat je als je om bent gevallen toch weer in staat bent om op te staan. Alle mensen steken anders in elkaar en je kunt daar niet een antwoord op plakken, denk ik.

Ik zou graag…

Lekker op vakantie gaan. Ik hoop twee weken naar Italië te gaan nog dit jaar.

Ik hou niet van…

Dingen zeker weten. Ook al moet je soms gewoon ergens voor gaan, je moet tegelijkertijd weten dat je eigenlijk gewoon maar iets doet. Als je jezelf te veel vastlegt, ontneem je je de kans om iets te worden.

Ik vind De Brouwerij belangrijk omdat…:

Ik denk dat je geen enkel geestelijk probleem in je eentje op kunt lossen. Bij de Brouwerij krijg je de ruimte om dat samen met anderen te doen. De Brouwerij is een prettige open plek waar mensen niet gestigmatiseerd worden.

(Opgetekend door Frank Steverink, op 3 juni ’22)

Code Groen

Code Groen

Vanavond is de documentaire ‘Code Groen’ op televisie te zien waarbij de makers een jaar lang collega’s van sociaal ontwikkelbedrijf Pantar gevolgd hebben. Ik werk daar als persvoorlichter en communicatie-adviseur en zag de film in wording. Voor wie hem vanavond mist of te laat vindt, hij is ook nog later via Uitzending gemist te zien (Uitzending 27 oktober HUMAN, NPO2, 22.18 uur).

Wat me trof in de film is hoe oneerlijk het soms verdeeld is in het leven. Hoe sommigen met heel veel hindernissen als blij mogen zijn als ze überhaupt kunnen en mogen werken. En hoe de maatschappij daar vaak onverschillig en harteloos tegenover staat.

Een beetje zoals mensen met psychosegevoeligheid. Iedereen heeft een rugzak en bij sommigen voelt en is die echt wel wat zwaarder en groter dan bij anderen. We waarderen vaak te weinig hoe moeilijk het is voor mensen om er gewoon te zijn en mee te doen en staan te snel klaar met een oppervlakkig oordeel. Dus wat mij betreft, respect voor mijn collega’s in de oranje hesjes, die dagelijks buiten in Amsterdam belangrijk werk verrichten. Het Parool noemde het een ‘knappe documentaire’ en ik sluit me daarbij aan.

Frank (Steverink)
vrijwilliger Communicatiegroep