Kennismaken met Loran

Loran zit eigenlijk al best wel een tijd bij de Brouwerij: ‘Sinds vorig jaar september- alleen ben ik heel lang maar 1 dag per week jobcoach geweest. Dat maakte dat ik een andere betrokkenheid bij De Brouwerij had, dan ik nu heb. Het gros van de werkzaamheden deed ik toen ook met een ander team, de andere 3,5 dag van de week. Sinds een paar weken werk ik full time voor De Brouwerij en merk dat ik zo meer betrokkenheid voel bij de activiteiten die georganiseerd worden. Ik ben vanuit Roads gedetacheerd bij Molemann. Mijn formele jobtitel is overigens ‘trajectcoach’ -maar jobcoach zegt mensen wat meer: ik help mensen in een traject op weg naar betaald werk of naar studie. We kijken naar mogelijkheden en valkuilen en wat zou voor iemand een mooie (werk)plek kunnen zijn.’

Loran heeft ergotherapie gestudeerd. ‘Dan kijk je hoe mensen met hun beperkingen toch de activiteiten kunnen uitvoeren die belangrijk voor hen zijn. Dat gaat onder andere over lichamelijke beperkingen en fysieke hulpmiddelen. Maar we leren ook te kijken naar andere factoren om iemand zo goed mogelijk in de eigen kracht te zetten: de omgeving, de persoon zelf, de werkplek. Sommige mensen hebben bijvoorbeeld een bepaalde prikkelgvevoeligheid, dat neem je dan natuurlijk mee.’

Loran begeleidt op dit moment 13 mensen bij De Brouwerij en hoopt er meer te gaan helpen. ‘Tot nu toe bevalt het heel goed. De visie van De Brouwerij vind ik mooi: wij geven je iets, maar jij komt ook iets brengen. In dat je actief meedoet bij de activiteiten bijvoorbeeld, maar het kan ook op een andere manier zijn.’

Wat maakt het boeiend?
‘Mijn rol verschilt elke keer heel erg. Soms gaat het om het cv scherper neerzetten, of iemand zich meer van diens kwaliteiten bewust laten worden. Voor andere ben ik vooral een vraagbaak voor advies over hoe je een gesprek met een werkgever aangaat. Soms ben ik meer sturend, soms zet ik mijn eigen netwerk meer in, en vaak gaat het ook om motiverende gesprekken voeren. Die variatie maakt het heel erg leuk. En mensen op hun werkplek krijgen, geeft heel veel energie.’

Na acht gesprekken volgt al dan niet een traject bij bijvoorbeeld het UWV van een aantal jaren. Loran denkt in dat hele proces actief mee, ook over wettelijke regelingen voor de Wajong, Wia en werkt daarin nauw samen met het UWV. ‘Ik heb ook werkgevers in mijn netwerk en zit er met verschillende petten. Ik wil graag dat een kandidaat aan de slag kan, maar ook dat de werkgever prettige samenwerking ervaart. Ik denk mee en probeer alle relaties te onderhouden.’

Loran heeft inmiddels ook meegegeten met de ledenmaaltijden: ‘Het is mooi om te zien hoe leden hier hun eigen sociale netwerken hebben onderling. Dat maakt het echt anders dan hoe het bij reguliere GGZ-instellingen eraan toegaat.’

Omschrijf jezelf in drie woorden en leg uit waarom:

‘Verbinding, energie en vindingrijk: verbinding met mensen vind ik heel belangrijk. Dat doe ik ook buiten mijn werk sociaal, maar ook via sport. Contact met mensen vind ik heel belangrijk: gezelligheid. Ik vind het belangrijk om qua energie in balans te zijn en goed in mijn vel te zitten, sport helpt daarbij. Vindingrijk: ik ga problemen positief aan en werk altijd naar een oplossing toe.’

Wat betekent (geestelijk) gezond voor je?

‘Gezond betekent voor mij dat energie stroomt en alles in balans is. Dat je ook blijft investeren in de dingen die goed voor je zijn, als je niet helemaal lekker in je vel zit. Actie wekt energie, dat kan via beweging zijn, of gewoon door iemand te bellen: erbij horen is ook heel belangrijk om je gezond te voelen.’

Ik hou niet van…

‘Stilzitten. – ik hou ervan mensen in beweging te krijgen.’

De Brouwerij is belangrijk omdat…

‘Het laagdrempelig is en mensen zo makkelijk gelegenheid tot sociaal contact biedt. Door eten, of activiteiten, dat maakt de Brouwerij tot een hele mooie plek.’

(Geïnterviewd door Frank Steverink op 23 juli ’21)

Roze olifant in de kast

Naar aanleiding van Psychose Awareness Day schreef Eddy Wolthuis (Brouwerij lid & ervaringsdeskundige) het volgende stuk over de roze olifant in de kast. Veel lees plezier.

Een olifant in de kamer slaat op een probleem dat iedereen ziet en niemand wil bespreken. Hulp krijgen van de GGZ staat in deze maatschappij nog steeds in veel gevallen voor zwakte, incompetentie en gevaar. Het spreekt voor zichzelf dat dit oordeel groei en acceptatie in de weg staat. Binnen de herstelbeweging noemen wij dit probleem stigmatisering. Vele van ons ervaren dit oordeel als beangstigender dan onze eigen olifant. Dit stigma en het zelfstigma dat hieruit voortkomt maakt dat wij onze olifant in de kast verstoppen. Onze olifant hoort bij ons, wij kunnen hier niet aan ontkomen. Het is aan onszelf om onze olifant te temmen, zodat we leren omgaan met onze kwetsbaarheid. Andere mensen zijn nodig als kritische spiegels in dit proces. Zolang onze olifant in de kast zit is herstellen dus een zo goed als onmogelijke taak.

Een deel van ons, mensen die hulp van de GGZ krijgen of nodig hebben, heeft een specifiek type olifant. Deze is roze van kleur. Wanneer wij onze roze olifant laten
zien gelooft niemand dat deze bestaat, terwijl hij onze werkelijkheid domineert door zijn prachtige of verschrikkelijke verschijning. Wij krijgen te horen dat onze roze olifant een hallucinatie of een waandenkbeeld is. Mocht het ons niet lukken deze olifant te temmen dan passen wij al snel in de categorie schizofrene mensen, oftewel mensen met een ongetemde wilde roze olifant. In de samenleving kunnen we wat betreft andere typen olifanten vaker meer ruimte vinden; je kan somber zijn zonder depressieve stoornis, angstig wezen en geen angststoornis hebben, ontremd vrolijk door het leven gaan minus de stempel van een bipolaire stoornis en je bewegen op het autisme spectrum maar toch op jouw eigen manier mee draaien in de samenleving. De psychotische ervaring is door de samenleving niet anders te duiden dan als uiting van psychische ziekte. Een ervaring waarvoor je naar GGZ moet om hulp te krijgen in de vorm van medicatie en een diagnose. Een diagnose die jouw denken , gevoel, overtuigingen en ervaringen duiden als slechts een uiting van een ziekte.

Mijn persoonlijke roze olifant heb ik in twee lange ingewikkelde jaren getemd. Dit lukte door; anti- psychotische medicatie die mijn angst beteugelde zodat ik weer kon slapen, vrienden en familie die contact met mij bleven maken, lessen leren zoals stoppen met cannabis gebruik. Zelf leerde ik ook steeds weer mijn olifant in de kast te verstoppen. Hiermee ontkende ik de belangrijke betekenis van de olifant in mijn leven, namelijk dat ik zo verwond was dat ik niet meer kon. Dit verstoppen was nodig omdat mijn omgeving samen met de GGZ uitdroegen dat mijn ervaringen geen waarde hadden. De ervaringen waren niets anders dan een teken van psychische ziekte. Gemakkelijker dan het gesprek aan gaan was het mijzelf te verstoppen in de rol van zieke en patiënt. Nu 20 jaar later ben ik medewerker van de GGZ en probeer ik mensen te helpen hun al dan niet roze olifant te temmen. Mijn eerste en vaak enige doel is vertrouwen winnen. Zodat iemand het durft te hebben over zijn olifant en ik de rol van spiegel op mij kan nemen. Samen hebben wij het over de betekenis en zoeken wij naar de ruimte om te herstellen. Het verhaal van mijn eigen olifant, die vroeger roze was, is hierin het unieke gereedschap dat ik als ervaringsdeskundige hanteer.

Hoe kunnen we eigenaren van een roze olifant helpen de kracht te vinden om de teugels op te pakken? Het vraagt veel moed, hoop en vertrouwen om een poging doen. Het lijkt haast onmogelijk een roze olifant te temmen. Welke grenzen heb jij nodig om in gesprek blijven met de ander? Wie durft een roze olifant te benaderen in het wild? De machteloosheid kan verlammend zijn net als de ontmoeting met een fysieke olifant. Eenzaamheid zal maken dat de olifant nog meer verwilderd. Ik zou willen dat ik het perfecte antwoord had maar dat is niet zo. Ik zie dat het van belang is dat onze maatschappij van mensen met een olifant leert houden en ze niet alleen laat. Wij als samenleving moeten beter leren communiceren. Om ruimte te maken in de materiele- , gevoels- en gedachtewereld voor hen die vastlopen in het menselijk bestaan met hun prachtige en verschrikkelijke roze olifanten. De wereld is gelukkig al veel veranderd maar er is nog veel te doen. Ik hoop hieraan in mijn leven een steentje bij te kunnen dragen.

page1image3816544page1image3816992

De Fascinatie Podcast

We zijn iets nieuws begonnen: De Fascinatie Podcast. Voor de eerste aflevering heeft Jaap een lijstje met nummers meegenomen. We luisteren naar Buffalo Springfield, Bob Dylan, Nirvana & Lou Reed. We praten over het leven, muziek, onze jeugd en over onze kapsels die sinds de 2e lockdown toch wel een beetje jaren 70 aan het worden zijn.

’t Brouwertje

Juist in deze tijd zijn we verheugd weer een nieuwe editie van ’t Brouwertje met je te kunnen delen.

Hopelijk geeft deze wintereditie tijdens de korte dagen wat warmte.

Je kunt ze inzien bij De Brouwerij of klik op download hieronder voor een pdf-versie.

Lennert Ras

Lennert Ras is redacteur en maakt de wekelijkse nieuwsbrief. Hij studeerde Tekstschrijven en is Neerlandicus. Na een internetopleiding belandde hij in de ICT, maar ging daarna alweer snel met zijn oude vak, schrijven, aan de gang. Na een camera journalist opleiding heeft hij een tijd gefilmd. Lennert schrijft gedichten en treedt daarmee op in de omgeving van Amsterdam.

De Brouwerij gaat online

Ook de Brouwerij moest in versneld tempo online manieren verzinnen om in tijden van Covid-19 met elkaar in contact te kunnen blijven. Gelukkig konden wij als zorginstelling wel open blijven voor de nodige hulp. Maar omdat veel van onze activiteiten zijn komen te vervallen hebben we een YouTube-account in het leven geroepen om vanuit onze kelder filmpjes te kunnen delen. Zie hier het startschot met gastzanger Lucky Fonz iii met een hoopvolle boodschap voor De Brouwerij:

Psychiatrie is geen wetenschap

Jeroen heeft een uitgebreid artikel geschreven waarin hij zijn visie over de
psychiatrie blootlegt. En het goede nieuws is: HP De Tijd heeft zijn artikel
gepubliceerd op de zogenoemde zeepkist pagina.
Je kunt het via de volgende link lezen: https://www.hpdetijd.nl/2020-08- 19/psychiatrie-is-geen-wetenschap/

Editie 2 van ’t Brouwertje is uit!

Met trots presenteren we t’ Brouwertje, een tijdschrift van en voor leden van Centrum de Brouwerij. Klik op de link hieronder voor een online inzage. Wil je een bijdrage leveren aan de volgende editie laat het even weten aan Pelle.bast@molemann.nl

link – ’t brouwertje